🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

مکن‌ در جسم‌ وُ جان‌ منزل، که این دون‌ است وُ آن‌ والا
قدم زاین هر دو بیرون نِه، نه اینجا باش وُ نه آنجا

بِه‌ هرچ‌ِ از راه‌ دور اُفتی، چِه کفر آن‌ حرف وُ چِه ایمان
بِه‌ هرچ‌ِ از دوست‌ وا مانی، چِه‌ زشت آن‌ نقش‌ وُ چِه‌ زیبا

گواهِ رهرو آن باشد، که سردش یابی از دوزخ*
نشانِ عاشِق آن باشد، که خشکش بینی از دریا

سخن کز رویِ دین گویی، چِه عِبرانی چِه سُریانی
مکان کز بهرِ حق جویی، چِه جابُلقا چِه جابُلسا

چِه مانی بهرِ مُرداری، چو زاغان اندر این پستی؟
قفس بشکن چو طاووسان، یکی بَر پَر بر این بالا

عجب نبود گر از قرآن، نصیبت نیست جُز نقشی*
که از خورشید جُز گرمی، نیابد چشمِ نابینا

بمیر ای دوست پیش‌ از مرگ اگر می‌ زندگی‌ خواهی
که ادریس از چنین‌ مُردن بهشتی‌ گشت پیش از ما

بِه تیغِ عِشق شو کُشته، که تا عمرِ ابد یابی*
که از شمشیرِ بویحیی، نشان ندْهد کس از اَحیا

چِه داری مهرِ بَد مهری، کز او بی‌ جان شد اسکندر؟
چِه بازی عِشق با یاری، کز او بی‌ مُلک شد دارا؟

گرت سودایِ آن باشد، کزین سودا برون آیی
زهی سودا که خواهی یافت، فردا از چنین سودا

ببین باری که هر ساعت، از این پیروزِ گون‌ خیمه
چِه بازی‌ ها برون آرَد، همی این پیرِ خوش‌ سیما

گر امروز آتشِ شهوت بکُشتی، بی‌ گمان رَستی*
وگرنه تَفّ آن آتش، تو را هیزم کند فردا

چو علمت هست خدمت‌ کن‌ چو دانایان، که‌ زشت‌ آید
گرفته چینیان اِحرام وُ مَکّی خفته در بَطحا

نه صوت از بهرِ آن آمد، که سوزی زَهرۀ زُهره
نه حرف از بهرِ آن آمد، که دزدی چادرِ زهرا

چو علم آموختی از حرص، آنگه ترس، کاندر شَب
چو دزدی با چراغ آید، گزیده‌ تر بَرد کالا

از این مشتی ریاست جویِ رعنا، هیچ نگشاید*
مسلمانی زِ سلمان جوی وُ دردِ دین زِ بو دردا

قدم در راه مردی نِه، که راه وُ گاه وُ جاهش را
نباشد تا ابد مقطع، نبودست از ازل مبدا

زِ طاعت جامه‌ ای نو کن، زِ بهرِ آن جهان ورنه
چو مرگ این جامه بستاند، تو عریان مانی وُ رسوا

که یارب، مَر سنایی را سنایی ده تو در حکمت
چنان کز وی بِه رشک اُفتد روانِ بوعلی سینا

مگردانم درین عالم، زِ بیش آزی وُ کم عقلی
چو رأیِ عاشِقان گردان، چو طبعِ بیدلان شیدا

زِ راه رحمت وُ رأفت، چو جانِ پاکِ معصومان
مرا از زحمتِ تن‌ ها، بکن پیش از اجل تنها

بِه هرچِ از اولیا گویند رَزّقنی وُ وَفِّقنی¹
بِه هرچِ از انبیا گویند آمَنّا وُ صَدَّقْنا² 🌷

پ.ن:

۱. رَزّقنی و وَفِّقنی: روزیِ ما بگردان و ما را بِه انجامِ آن موفق ساز.

۲. آمَنّا و صَدَّقْنا: ایمان آوردیم و تصدیق کردیم.