📚 چند قطعه از تذکرة الاولیاء عطار دربارۀ امیرالمومنین علی مرتضی

🟦 و گفت: شیخِ ما در اصول و فروع و بلاکشیدن علیّ مُرتضَی است رضی الله عنه که مرتضی بِه پرداختنِ حربها ازو چیزها حکایت کردندی که هیچ کس طاقتِ شنیدنِ آن ندارد که خداوندِ تعالی او را چندان علم و حکمت کرامت کرده بود. «ذکر جنید بغدادی»

🔸🔹🔸🔹🔸🔹🔸🔹🔸🔹🔸🔹

🟥 وقتی شبلی را با علوی سخن می‌ رفت گفت: من با تو کی برابری توانم کرد که پدرت سه قرص بِه درویشی داد تا قیامت همی خوانند و یطعمون الطعام علی حبه و ما چندین هزار درم دینار بدادیم و کسی ازین یاد نمی‌ کند. «ذکر ابوبکر شبلی»

🔸🔹🔸🔹🔸🔹🔸🔹🔸🔹🔸🔹

🟩‌ و گفت: اگر مرتضی این یِک سخن بِه کرامت نگفتی اصحابِ طریقت چِه کردندی؟ و آن سخن آنست که: از مرتضی سئوال کردند که خدای را بِه چِه شناختی گفت: بدان که شناسا گردانید مرا بِه خود، که او خداوندی است که شبه او نتواند بود؛ هیچ صورتی او را در نتوان یافت و هیچ وجهی او را قیاس نتوان کرد بِه هیچ خلقی؛ که او نزدیکی است در دوریِ خویش و دوری است در نزدیکیِ خویش، بالایِ همه چیزها است و نتوان گفت که تحتِ او چیزیست و او نیست چون چیزی و نیست از چیزی و نیست در چیزی و نیست بِه چیزی؛ سبحان آن خدائی که او این چنین است و چنین نیست هیچ چیز غیرِ او و اگر کسی شرحِ این سخن دهد مجلدی برآید فهم من فهم. «ذکر جنید بغدادی»

🔸🔹🔸🔹🔸🔹🔸🔹🔸🔹🔸🔹

🟪 نقل است که بشر گفت: یِک شَب مرتضی را بِه خواب دیدم؛ گفتم: مرا پندی ده! گفت: چِه نیکوست شفقتِ توانگران بر درویشان برایِ طلبِ ثوابِ رحمان، و از آن نیکوتر تکبرِ درویشان بر توانگران، از اعتماد بر کرم آفریدگارِ جهان. «ذکر بشر حافی»

🔸🔹🔸🔹🔸🔹🔸🔹🔸🔹🔸🔹

🟧 نقل است که سیدی بود که او را ناصری گفتندی؛ قصدِ حج کرد؛ چون بِه بغداد رسید بِه زیارتِ جنید رفت و سلام کرد؛ جنید پرسید که سید از کجاست؟ گفت: از گیلان/ گفت: از فرزندانِ کیستی؟ گفت: از فرزندانِ امیرالمؤمنین علی رضی الله عنه؛ گفت: پدرِ تو دو شمشیر می‌ زد، یِکی با کافران و یِکی با نفس؛ ای سید که فرزندِ اوئی! از این دو کدام کار فرمائی؟ «ذکر جنید بغدادی»