🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

عهد کردم که دوستت نداشته باشم،
سپس در برابرِ اين تصميمِ شگرف، ترس مرا فرا گرفت

عهد کردم که برنگردم و برگشتم،
و از دِلتنگی نَميرم و مُردم

بارها عهد کردم و بارها تصميم گرفتم که کنار بکشم،
و يادم نمی آيد که کنار کشيده باشم

عهد ‌هايی کردم بزرگ ‌تر از خودم،
فردا روزنامه‌ ها دربارهٔ من چِه خواهند گفت؟

حتما خواهند نوشت ديوانه شده ‌ام،
حتما خواهند نوشت خودکشی کرده ‌ام

عهد کردم که ضعيف نباشم و بودم،
که برایِ چَشمانت شعری نسرايم و سرودم

عهد کردم که نه و نه و نه ..
و وقتی بِه حماقتم پی بردم، خنديدم

عهد کردم که هيچ نامهٔ عاشِقانه ‌ای برايت ننويسم،
ولی بر خلافِ ميلم، نوشتم

عهد کردم که دوستت نداشته باشم
چگونه؟ کجا؟ اصلاً کی ديدی که من عهد کرده باشم؟

عهد کردم با نهايتِ سردی و با نهايتِ حماقت،
که تمامِ پل‌ هایِ پشتِ سرم را خراب کنم

مخفيانه تصميم گرفتم که تمامِ زنان را بکُشم،
و عليه تو اعلام جنگ کردم

عهد کردم که نه و نه و نه..
و تمامِ عهد‌ هايم دود بود و در هوا پراکندمشان

عهد کردم که تو را پنجاه بار ذبح کنم و آنگاه که لباسم را غرقِ خون ديدم،
يقين کردم اين منم که ذبح شده ‌ام

هرگاه خشمگين شدم، هرگاه متأثر شدم،
هرگاه شعله ‌ور شدم، هرگاه خاموش شدم

تو سرزمينی، تو قبيله ‌ای، تو شعری پيش از سرودن، تو دفتری، تو دستوری،
تو کودکی هستی، تو غزل غزل ‌هایِ سليمانی، تو مزاميری، تو روشنگری، تو رسولی

عهد کردم که چَشمانت را از دفترِ خاطراتم بيندازم،
و نمی ‌دانستم که زندگی ‌ام را خواهم انداخت

و نمی ‌دانستم که تو، با اختلافی کوچک، من هستی  و من توام،
عهد کردم که دوستت نداشته باشم، چِه حماقتی

عهد کردم که باقيمانده عقلم را تباه نکنم،
وقتی ستاره ‌ای پا برهنه بر بدنم می ‌افتد

عهد کردم که سرکشیِ جنونم را مهار کنم،
و خوشا بِه سعادتم که هنوز، افراط،‌ گرم وقتی عاشِق می شوم، کاملاً مثلِ دفعه قبل

عهد کردم که تا يِک سال، عِشق را با تو در ميان نگذارم،
و تا يِک سال، چهره ‌ام را پنهان نکنم، در جنگلِ گيسوانت 

و تا يِک سال از ساحلِ چَشمانت صدف نگيرم، چگونه چنين حرفِ احمقانه‌ ای زدم؟
در حالی که چشمانِ تو خانهٔ من است و خانهٔ امن است

چِگونه بِه خود اجازه دادم احساسِ مرمری سنگ را جريحه ‌دار کنم؟ در حالی که بينِ من و تو،
نان است و نمک، جاریِ شراب و آوازِ کبوتر و تو آغازِ هر چيزی و حُسنِ ختام

عهد کردم که برنگردم و برگشتم، که از دِلتنگی نَميرم و مُردم، عهد‌ هايی کردم بزرگ ‌تر از خودم،
چِه کردم با خودم؟ دروغ می گفتم از فرطِ راستگويی و خدا را شکر که دروغ می گفتم. 🌷