🦋 همیشه شعر به راه و قافیه خوب است 🦋

دردی، عظیم دردیست. با خویشتن نشستن. در خویشتن شکستن
در کوچه باغها، وقتی که عطرِ زُلفِ تو می پیچد

می برد بویِ خوشِ باغهایِ ریحان را بر بالهایِ خستۀ خود، باد
گویی که گامِ سِحر رُبای تو، بر پلّه هایِ وهمِ سحرگاهی

در چشمهایِ من، ابرِ بهار بود. برخیز! محبوبِ خوبِ من
به بدرقۀ من، در این غروبِ سخت ملال انگیز

من در تمامِ راه، شَب را با گامهایِ خسته طوافی دوباره می کردم
و شکوۀ تو را، تا صبح، تا طلوعِ سحر، با ستاره می کردم

وقتی سکوت دهکده را بر گشتِ گله هایِ هیاهوگر آشفته می کند
وقتی که رویِ کوه، خورشید، چون جامِ پُر شراب فرو می ریزد

و باد، این اسب، اسبِ سرکشِ ناشاد
آشفته یال و سُم به زمین کوبان، در کوچه باغِ دهکده می پیچد

یاد از تو می کنم. آیا تو بازنخواهی گشت؟
و من، از شهریان بُریده، به ده اوفتاده را

تا شهرِ عِشق و شور نخواهی برد؟
آیا تو بازنخواهی گشت؟

تا سبزه هایِ دشت وُ ساقه لالۀ عباسی
و بوته هایِ پونۀ وحشی به رقص برخیزند؟

تا آبِ چشمه گَردِ سفر را، از صورتِ تو
آئینۀ غبار گرفته را بشوید؟ آیا تو بازنخواهی گشت؟

آیا سمندِ سرکش را، چابک سوار نخواهی شد؟ چون تک سوارها،
هر روز طَرفِ دهکده، هی هی کنان، طواف نخواهی کرد؟

در هر غروب، در امتدادِ شَب، من هستیم و تمامی تنهایی*
با خویشتن نشستن، در خویشتن شکستن

این رازِ سَر به مُهر، تا کی درونِ سینه نهفتن
گفتن، بی هیچ باک وُ دلهره گفتن

یاری کن، مرا به گفتن، یاری کن، ای قامتِ بلندِ مقدس
تندیسِ جاودان، ای مَرمَر سپید، ای پاکیِ مجردِ پنهان، در انجمادِ سنگ

من عابدانه در دلِ محرابِ سردِ شب، بدرود با خدایِ کهن گفتم
هرگز کسی نگفته سپاسِ تو، اینگونه صادقانه که من گفتم

دیگر مرا، با این عذابِ دوزخیت مگذار
مُهرِ سکوت را، از سنگوارۀ لبِ سردِ ساکتت بردار

از این نگاهِ سرد، با چشمهایِ سنگیِ تو، دلگیر می شوم
ای آفریدۀ من، آری، تو جاودانه جوانی، من پیر می شوم

در این شبانِ تیره و تار اينك، ای مرمرِ بلندِ سپید
تندیسِ دست پرورِ من، پرداختم تو را

با این شگرف تیشۀ اندیشه، در طولِ سالیان
که چه بر من رفت - در معبدِ خیالیِ خود ساختم تو را

امّا، ای آفریدۀ من، نَه، ای آفریده مرا، با من چه می کنی؟!
باور نمی کنید که حتی هنوز هم، در شرق آفتابِ نخستین دمیده است؟

و برقِ آن نگاهِ نوازنده، در بند بندِ جانِ من آوازِ زندگی ست!؟
باور نمی کنید که سیمابِ صبحگاهی، از سربلندترین کوهها فرو می ریخت. 🌷