📚 از کتاب چهل نامه کوتاه به همسرم،ص۱۲۳ نوشته ی نادر ابراهیمی

🟦 بانو! خوشبختی را در چنان هاله یی از رمز وُ راز فرو نبریم که خود، درمانده از شناختنش شویم. خوشبختی را تابعِ لوازم و شرایطِ بسیار دشوار و اصول و قوانین پیچیدۀ ادراک ناپذیر ندانیم تا چیزی ممکن الوصول بِه ناممکنِ ابدی تبدیل شود.

🟥 خوشبختی را چنان تعریف نکنیم که گویی سیمرغی باید تا آن را از قلّۀ قافی بیاورد. خوشبختی، عطرِ مختصرِ تفاهم است که اینک در سرایِ تو پیچیده و عطری ست باقی که از آغاز تا پایانِ این راه، همیشه می توان بوییدش.

🟩 مادر برزگی داشتم که برای دیدار حضرتِ خضر، برنامه یی چهل روزه داشت. چهل روز، تاریک روشنِ سحر، بعد از نماز، خود را صفا می داد، جلویِ خانه را آب و جارو می کرد، قدری گلاب بِه فضا می بخشید، و روزِ چهلم بِه انتظار می نشست. نخستین پیرمردی که می گذشت، برایِ مادر بزرگ، حضرت خضر بود. مادر بزرگ از او چیزِ زیادی نمی خواست، چیز تازه یی نمی خواست، توقعی نداشت، و از روزگار با او بِه شکایت سخن نمی گفت.

🟪 مادر بزرگ، فقط، زیرِ لب می گفت: ای حضرت! سلامت و شادی را در خانۀ ما حفاظت کُن! مادر بزرگ، غیر ممکن را با مهربانی و خلوصش نه تنها ممکن، بَل بسیار آسان کرده بود. من بعد ها که جوان شدم و مادر بزرگ دیگر وجود نداشت، تنها با یادآوریِ آن بویِ گلابِ سحرگاهی و آن عطرِ خاکِ آب خورده، خوشبختی را در حجمی بسیار عظیم احساس می کردم،

🟧 می لرزیدم، و بِه یاد می آوردم که مادر بزرگ، با کمکِ حضرتِ خضر، چقدر خوب می توانست شادی را بِه خانۀ ما بیاورد و در خانۀ ما نگه دارد. خوشبختی را ساده بگیریم ای دوست، ساده بگیریم. خوشبختی را، تنها بِه مددِ طهارتِ جسم وُ روح، در خانۀ کوچک مان نگه داریم. 🌷

پ.ن:

عزيزِِ من! خوشبختی، نامه یی نیست که یک روز، نامه رسانی، زنگِ درِ خانه ات را بزند و آن را بِه دست هایِ منتظرِ تو بسپارد. خوشبختی، ساختنِ عروسکِ کوچکی ست از یک تکّه خمیرِ نرمِ شکل پذیر.. بِه همین سادگی بِه خُدا بِه همین سادگی، امّا یادت باشد که جنسِ آن خمیر باید از عِشق و ایمان باشد نه هیچ چیز دیگر.. ❤️